Tuesday, October 24, 2006

Μοναξια μου ολα μοναξια μου τιποτα!


Δεν ξέρω απόψε τι με έπιασε…και έχει περάσει τόσος καιρός…καθόμουν στο σπίτι με μια φόρμα όπως συνήθως και χάζευα ένα περιοδικό, ούτε καν θυμάμαι πως άρχισα να κλαίω. Προφανώς ούτε τις εικόνες δεν κοιτούσα! Ένιωσα τόσο μονή μου που άρχισα να κρυώνω…τι είναι άραγε αυτό, κάθε φορά που νιώθω μονή μου, κρυώνω!
«Μα καλά τώρα τι είναι αυτά...?» μονολόγησα σαν να μάλωνα τον εαυτό μου, αποφάσισα να κάνω ένα μπάνιο για να συνέλθω… Ένιωθα τα νερό πάνω μου να πέφτει και τα δάκρυα να κυλάνε μαζί του…δεν ήθελα να κλαίω κι όμως εκείνα αντιστέκονταν στην θέληση και στη λογική μου και έτρεχαν. Βγήκα από το μπάνιο σαν κάτι να με καταδίωκε. Ντύθηκα γρήγορα και τα μαλλιά μου δεν τα στέγνωσα… «Τι με νοιάζει..?» σκέφτηκα .Έφυγα από το σπίτι σαν να φοβόμουν κάποιο φάντασμα που υπάρχει εκεί! Δεν είχα και άδικο! Περπατούσα στο δρόμο και έβρεχε, τα μαλλιά μου ήταν ήδη βρεγμένα και εγώ δεν είχα ομπρελά. Ήθελα να βρέχομαι. Δεν μπήκα ούτε καν στο δίλλημα να πάρω το αυτοκίνητο. Περπατούσα χωρίς προορισμό αλλά σαν να ήξερα που πήγαινα! Κατέληξα στο σταθμό του ηλεκτρικού κουρασμένη από το περπάτημα και από τα συναισθήματα μου, κάθισα σε ένα παγκάκι σαν να περίμενα το τρένο να έρθει. Από τα ματιά μου περνούσαν τόσες στιγμές…Δεν έκλαιγα πια, απλά σκεφτόμουν… «Μου λείπεις» ψιθύρισα . Σηκώθηκα από το παγκάκι του σταθμού σχεδόν εξουθενωμένη αλλά ήρεμη πια. «Καταραμένε χωρισμέ».

6 comments:

Sigmataf said...

μετά το σκοτάδι, έρχεται η ανατολή.
;)

Ασκαρδαμυκτί said...

Ανατολίτσα, τι να πω κι εγώ ο ... "βετεράνος των χωρισμών"!
Κάθε φορά που χώριζα το πάλευα ωραία το θέμα. Άρχιζα να σκέφτομαι τα αγαθά της ελευθερίας, το ριχνά στα γυμναστήρια, άνοιγα παλιά τηλεφωνικά τευτέρια, έπιανα βιβλία αφημένα στη μέση και, γενικως, χρησιμοποιούσα όλες τις γνωστές και κλασικές μεθόδους... θεραπείας. Μία όμως είναι η πιο αποτελεσματική: ο βασιλεύς πέθανε, ζήτω ο βασιλεύς!

Ανατολή said...

#sigmataf …αυτό είναι δεδομένο;-)

#Ασκαρδαμυκτί… αρχίζω να την ανακαλύπτω σιγά σιγά εγώ αυτή τη μέθοδο :-)

γιώργος said...

καλημέρα ανατολή...
το πως νοιώθεις είναι λογικό...
κάθε χωρισμός έχει, πάνω κάτω, τις ίδιες φάσεις:
οργή, θυμό, στεναχώρια, νέο ξεκίνημα...
μη στεναχωριέσαι...
θα περάσει...

g_0x said...

αν δεν υπαρχει η θλιψη τοτε δε θα καταλαβαινες ποτε τι θα πει ευτυχια,χαρα και αγαπη...

Ανατολή said...

**Γιώργο μου όλοι το ξέρουμε πως αυτές τις φάσεις πρέπει να τις περνάμε για να γεμίζουμε εμπειρίες το δέχομαι αλλά δεν μπορώ να μην λυπάμαι. Ευχαριστω πολύ για το σχολιο σου:-)

** g_0x συμφωνώ απόλυτα ΄όταν είσαι στο χορό όμως δεν σου πολύ αρέσει αυτή η φάση:P